Manisa’nın Akhisar ilçesi, orman yangınının gökyüzünü kararttığı bir gecede, vicdanıyla aydınlanan bir başka hikâyeye sahne oldu. Alevlere karşı canla başla savaşan UMKE ekiplerine, Akhisar halkı sadece ikram değil, gönül verdi. Turgutlu Devlet Hastanesi’nde görevli sağlık çalışanları, yangın bölgesinde UMKE olarak görevlendirildiklerinde, saatlerin değil, dakikaların bile can kurtardığı bir ortamda nefes almadan mücadele verdi. İşte o anlarda, sabahın alacasında önlerine yanaşan bir araç sadece gıda taşımıyordu; içi dolu bir teşekkür, adı konmamış bir minnettarlık taşıyordu. Kekler, börekler, içecekler... Her biri bir annenin duası, bir dedenin iç geçirişi gibiydi. Ama içlerinden biri vardı ki, kelimeler kifayetsiz kaldı: Küçük bir çocuğun kendi el yazısıyla yazdığı not ve kendi elleriyle çizdiği resim… “Sevgili itfaiyeciler, özür dilerim sizi biraz tipsiz çizmişim… Ama siz dünyayı kurtaran kahramanlarsınız!” Mizahla merhameti harmanlayan çocuk, notunun bir köşesine hortumla yangına müdahale eden bir görevliyi çizerken, karşısına alev karakterini koymuş ve espriyle sormuştu: “Niye söndürüyon dostum?” Bu samimi jest, gece boyunca dinlenmeden çalışan ekiplerin yorgun omuzlarında bir tebessüm gibi gezindi. UMKE personelinden bir sağlık çalışanı, yaşananları şöyle anlattı: “Biz orada sabahın ilk saatlerinden ertesi sabaha kadar görevdeydik. O araç geldiğinde yorgunluğumuzun üzerine adeta bir umut serpildi. Bize sadece birer poğaça değil, kalplerini uzatmışlar. O çocuğun mektubunu okurken gözlerimiz doldu. Allah bu halktan razı olsun.” Bu dokunaklı an, bir kez daha gösterdi ki; ateşe karşı verilen mücadelede yalnızca su değil, dayanışma da yangını söndüren bir unsurdur. Akhisar halkı, UMKE personeline yalnız olmadıklarını hatırlatarak, asıl kahramanlığın birlikte yaşanılan bir yürek seferberliği olduğunu gözler önüne serdi.
